از بالین تا نوآوری، روایت فناور برتر دانشجویی دانشگاه
ایمان وظیفهپرست، دانشجوی رشته پرستاری ورودی ۱۴۰۱ دانشکده پرستاری و مامایی بجنورد، در سال ۱۴۰۴ موفق شد عنوان فناور برتر دانشجویی دانشگاه را به دست آورد. موفقیتی که حاصل تلفیق تجربههای بالینی، خلاقیت فردی و پیگیری خستگیناپذیر در مسیر نوآوری است. او در گفت و گو با وبدا؛ از علاقهاش به فناوری، سختیها، ناامیدیها و آیندهای میگوید که برای آن برنامه دارد.
از چه زمانی به حوزه فناوری و نوآوری علاقهمند شدی؟ این علاقه از کجا شکل گرفت؟
از همون ابتدا، حتی قبل از ورود به دانشگاه، این علاقه در من وجود داشت. فناوری برای من فرصتی بود برای به چالش کشیدن خودم و امتحان کردن مسیرهای متفاوت.
چه شد که در کنار رشته پرستاری وارد فعالیتهای فناورانه شدی؟
راهی بود برای درک عمیقتر و بهتر موضوعاتی که در دانشگاه یاد میگرفتم و در بالین اجرا میشد. احساس میکردم فناوری میتونه فاصله بین آموزش و اجرا رو کمتر کنه.
فکر میکردی روزی به عنوان فناور برتر دانشجویی انتخاب بشی؟
آره، کاملاً. نه تنها فناور برتر دانشجویی شدن، بلکه پژوهشگر برجسته استانی در مقطع تحصیلی خودم شدن هم جزو اهدافم بود.
ایده یا فعالیت فناورانهای که باعث انتخابت شد دقیقاً چه مشکلی را حل میکند؟
کاهش خطای نمونهگیری، کاهش تروماتیزه شدن مجرای ادراری و مشکلات مشابه که در محیط بالینی بهصورت جدی وجود دارند.
این ایده چطور به ذهنت رسید؟ از تجربه بالینی یا دغدغه شخصی؟
گاهی تجربه بالینی و گاهی دغدغه شخصی. هر دو نقش داشتند.
فکر میکنی فناوری چه نقشی در ارتقای پرستاری و نظام سلامت دارد؟
نقش بسیار پررنگ و تأثیرگذار، هم در بهبود عملکرد پرستاران و هم در ارتقای کیفیت خدمات درمانی.
بزرگترین چالشی که در این مسیر داشتی چه بود؟
حل چالشهایی که برای اجرا و نوآوری، در مسیر تولید و پیادهسازی محصول به وجود میاومد.
تا به حال به خاطر خستگی یا فشار، ناامید شدی؟ چطور دوباره ادامه دادی؟
بله، خیلی زیاد. در مواجهه با هر مشکل ناامید شدم، اما دوباره ادامه دادم چون چارهای نداشتم و نمیتونستم قبول کنم که «نمیشه» یا «نمیتونم».
حمایت نشدن یا دیده نشدن را هم تجربه کردی؟
تا دلتون بخواد. این موضوع در پرستاری اونقدر پررنگه که نیروی محرک خیلی از دانشجوها رو از بین میبره. مخصوصاً کسایی که میخوان وارد عرصههای خاص بشن.
چه کسانی بیشترین نقش را در موفقیتت داشتند؟
خودم، خانوادهام و تعداد اندکی از اساتید. بهویژه دکتر خراشادیزاده، دکتر حجازی و دکتر یونسی.
نقش دانشگاه، اساتید و مراکز رشد را چطور ارزیابی میکنی؟
نقش حمایتی متوسط بوده، اما بعضی اساتید و دورههای مراکز و دانشگاه کمک شایانی به پیشرفتم کردند.
مهمترین ویژگی شخصیتیات که به موفقیتت کمک کرد چه بود؟
خلاقیت و شدیداً پیگیر بودن، حتی در اوج ناامیدی.
این جوان در بخشی از حس خوب قرار گرفتن در این مقام هم صحبت کرد و گفت: این موفقیت به من یادآوری کرد که از این بهتر و قشنگتر هم می شود.
برنامهات برای ادامه این مسیر چیست؟
تا جایی پیش برم که محصول خودم به تولید انبوه برسه و به یک شرکت دانشبنیان ختم بشه.
در آینده خودت را بیشتر پرستار میبینی یا فناور؟
قطعاً فناور.
اگر دوباره به ورودی ۱۴۰۱ برگردی، چه کاری را متفاوت انجام میدهی؟
زودتر به سراغ فناوری و تولید محصول میرفتم.
چه توصیهای به دانشجویانی داری که ایده دارند اما جرأت شروع ندارند؟
یا شروع نکنید، یا اگر شروع کردید تا آخرش برید. قرار نیست کسی پشتتون باشه یا کمکتون کنه جز خودتون و خانوادهتون. راهی که میخواید واردش بشید اصلاً ساده نیست و پر از ناامیدی، اون هم با هر مشکلی که بهش برمیخورید. هر اتفاقی که افتاد و هر شرایطی که پیش اومد، هیچوقت امیدت رو از دست نده.
نظر دهید